Om 10:00 mag ik haar gaan ophalen om naar haar kamer op het 2de verdiep te gaan. Ze wil nog steeds niet echt veel eten en drinken dus zich ze nog met een infuus in haar arm (voor de rest zijn alle kabeltjes en draadjes verdwenen, behalve dan dat wanneer ze op de kamer komt ze aan de monitor moet liggen voor hartslag en pols en nog wat waarden continu te meten.
Uit bed komen is nog wat moeilijk maar zelf zou ze dat wel al zien zitten. Ongelofelijk he zo 2 dagen na een zware operatie en madam wil al uit bed komen, dan maar wat met de blokken spelen. Nog steeds heeft ze moeite met het in slaap vallen en is ze weer heel erg bang geworden (wat begrijpelijk is) van alles wat een schort aanheeft, of iedereen die ze niet kent en die haar kamer binnenkomt. Ze is wel altijd doodcontent als ze haar papa ziet toekomen wanneer hij tussen zijn uren een binnenkomt. Op het intensieve keek ze maar heel boos naar hem zo met het gedacht van “wat heb jij mij allemaal aangedaan”, maar die blik is intussen volledig verdwenen.
Laat een reactie achter