Het einde is in zicht… Nog één nachtje slapen en we mogen naar huis. Vandaag telde ik de uren af, wat een saaie dag en zelfs ons Noena verveelt zich te pletter, dan nog maar eens wat rondjes rijden en wandelen door de gang. Een beetje puzzelen kan er ook nog wel af. En wachten tot het avond wordt.
De laatste dag doet mijn internet het op de kamer, ’t is nog de moeite nu. Morgen staat haar nog even wat pijn te wachten wanneer ze de pacemakerdraadjes eruit moeten halen. Brrr ik heb daar geen zin in want ik kan me nog zo de kreten herinneren dat ze vorig jaar riep toen ze die eruit haalden. Dan moet ze nadien nog onder de foto’s en nog een laatste keer onder de echo en dan gaan we als alles goed is (maar dat ziet er wel naar uit) richting huiswaarts.
Laat een reactie achter