De eerste foto’s met de kerstmuts zijn getrokken.

Ze is bijna 2 jaar en pas nu kunnen we de eerste staartjes in haar fijne haartjes leggen. Geef toe, ze ziet er beeldig uit he.

Een goede 3 weken na de operatie ziet haar litteken er zo uit. Mooi hersteld toch en buiten de jeuk die ze ervan heeft, heeft ze volgens mij er geen last meer van.

De laatste dag doet mijn internet het op de kamer, ’t is nog de moeite nu. Morgen staat haar nog even wat pijn te wachten wanneer ze de pacemakerdraadjes eruit moeten halen. Brrr ik heb daar geen zin in want ik kan me nog zo de kreten herinneren dat ze vorig jaar riep toen ze die eruit haalden. Dan moet ze nadien nog onder de foto’s en nog een laatste keer onder de echo en dan gaan we als alles goed is (maar dat ziet er wel naar uit) richting huiswaarts.

Ze houdt haar vooral bezig met rondjes rijden door de gangen en aan elke kamer waar een klein baby’tje ligt, stopt ze en zegt ze “baby, tuutje”. Niet één keer maar wel minstens 50 keer per dag, doet ze haar rondje. Iedereen op het verdiep kent ons Noena al en zij weet perfect waar haar eigen kamer is en waar er “Bumba beertjes” of poppen of iets van Hello Kitty ligt. Gelukkig is er in de namiddag genoeg bezoek zodat de tijd wat sneller gaat.

Je merkt wel dat ze bepaalde handeling nog niet zal uitvoeren maar voor de rest begint ze iedere dag toch weer een beetje beter te worden. De hartchirurg kwam vanmiddag nog even langs en zoals alles er nu uitziet kan ze maandag naar huis toe. Eindelijk want het begint me toch wel redelijk tegen te steken hier die 4 muren van dat klein kamertje. En ik had een kamer met internet gevraagd, k heb ze met veel moeite gekregen maar tot op de dag van vandaag werkt dat internet hier nog steeds niet. TV kijken zit er ook al niet in want als ik in mijn uitvouwbaar zetelbed zit, staat er een muur pal voor de TV. Dus ik tel de dagen af naar maandag. Hopelijk mag ze in de voormiddag naar huis. Nog 3 nachtjes slapen…

Om 10:00 mag ik haar gaan ophalen om naar haar kamer op het 2de verdiep te gaan. Ze wil nog steeds niet echt veel eten en drinken dus zich ze nog met een infuus in haar arm (voor de rest zijn alle kabeltjes en draadjes verdwenen, behalve dan dat wanneer ze op de kamer komt ze aan de monitor moet liggen voor hartslag en pols en nog wat waarden continu te meten.

 Uit bed komen is nog wat moeilijk maar zelf zou ze dat wel al zien zitten. Ongelofelijk he zo 2 dagen na een zware operatie en madam wil al uit bed komen, dan maar wat met de blokken spelen. Nog steeds heeft ze moeite met het in slaap vallen en is ze weer heel erg bang geworden (wat begrijpelijk is) van alles wat een schort aanheeft, of iedereen die ze niet kent en die haar kamer binnenkomt. Ze is wel altijd doodcontent als ze haar papa ziet toekomen wanneer hij tussen zijn uren een binnenkomt. Op het intensieve keek ze maar heel boos naar hem zo met het gedacht van “wat heb jij mij allemaal aangedaan”, maar die blik is intussen volledig verdwenen.

Zelf ga ik naar ’t stad om mijn zinnen te verzetten. Ik mocht als alles goed zou verlopen tegen 13:00 een telefoontje verwachten dat alles achter de rug is. Tegen 12:40 werd er al gebeld dat de operatie geslaagd was. Oef oef da’s toch altijd een geruststelling dat alles goed verlopen was. De bedoeling was dat ze de klep (die uitgezet was) gingen vervangen en dan de adertjes die versmald waren die gingen ze ook vervangen. Eens ze die slechte klep eruit haalden vielen ook die versmalde adertjes terug in hun normale vormen. (dus was het eigenlijk niet meer nodig om die te herstellen). Nu om niet nog een keer een vervoegde operatie te moeten doorstaan hebben ze het zeker voor het onzekere genomen en dus ook die versmalde aders zijn nu al vervangen. 1 Groot voordeel dat we nu hadden in vergelijking met vorig jaar was dat ze haar hart niet moesten stilleggen, het nadeel was dat het voor de hartchirurg (Dr. François) moeilijker en gevaarlijker was om haar insnedes te doen. Tegen half 2 mocht ik dan al eens een kijkje gaan nemen naar het intensieve waar ze nog steeds in slaap gehouden werd ( dat doen ze voor de meeste pijn eerst weg te nemen en omdat ze dan nog gemakkelijker foto’s en echo’s kunnen nemen). Tegen een uur of 4 in de namiddag werd ze wakker gemaakt. Toen ze half wakker half slaap daar zo lag, pfffffff lag ze zo te kreunen van de pijn, echt geen leuk zicht om te zien maar ja je wilt dat kind steunen en er zijn voor haar. Ik loop zo’n paar keer op en af de intensieve eenheid want meestal ligt ze nog te slapen en half verdoofd. Maar tegen ’s avonds was ze een beetje wakker en je zag gewoon dat ze het niet kon uithouden van de pijn. Toen was er uiteindelijk eens 1 verpleegster die wakker zat en ze zei die morfinepomp was aangesloten om het infuus van haar arm en doordat ze steeds met haar armpje geplooid zat druppelden er te weinig morfine in haar lichaam dus ja geen wonder dat dat kind zoveel pijn had. Toen ze de morfinepomp rechtstreeks op haar catheter in de hals aankoppelden zag je dat dit direct effect had. Tegen 21:00 verlaat ik het intensieve voor een nachtje tot morgenvroeg 10:00.