Noena online

Oh toen ze me vanmorgen zag, voelde ze zich nog steeds slap maar ze was zo blij dat ze de mama zag, dat ze er een traantje bij wegpinkte. Maar ze zat al rechtop en er waren al een paar kabeltjes weg dus ze zag er op zich niet slecht uit. Normaal gezien mag ze het intensieve verlaten en kan ze naar het gelijkvloers op K6. Maar daar komt er vandaag geen enkel plekje vrij dus moet ze noodgedwongen toch nog 1 dag op intensieve blijven liggen zodat ze dan morgen direct terug naar het 2de verdiep kan gaan. Dat valt natuurlijk wel een beetje tegen want ja je kan daar natuurlijk geen ganse dag op intensieve blijven staan dus kan ik maar af en toe eens bij haar gaan. En ik merk hoe meer ik kom hoe moeilijker ze het heeft om mij te zien vertrekken en inslapen wil ze niet want ze weet als ik slaap en dan weer wakker wordt, is mijn mama weg. Dus zit ze te vechten tegen haar slaap en da’s niet de bedoeling dus moet ik haar noodgedwongen achterlaten terwijl ze begint te wenen. Op een bepaald moment ziet ze mijn jas hangen en ze wijst ernaar, toen ik vroeg wil je naar huis gaan begon ze heel hard te wenen en zei ze al snikkend “Tita” (zo benoemt ze Diva). Mijn hart brak…