Ik maakte ze om 7:30 wakker en dan tegen 7:40 vertrokken we al naar de operatiezaal. Dus veel tijd om ook maar iets te beseffen wat haar vandaag te wachten staat, had ze niet. Ze krijgt een vloeibaar suppootje in haar poep en dan mag ze rustig in slaap vallen in mijn armen. Het moment dat ze slaapt is aangebroken en ik moet haar afgeven.Â
Zelf ga ik naar ’t stad om mijn zinnen te verzetten. Ik mocht als alles goed zou verlopen tegen 13:00 een telefoontje verwachten dat alles achter de rug is. Tegen 12:40 werd er al gebeld dat de operatie geslaagd was. Oef oef da’s toch altijd een geruststelling dat alles goed verlopen was. De bedoeling was dat ze de klep (die uitgezet was) gingen vervangen en dan de adertjes die versmald waren die gingen ze ook vervangen. Eens ze die slechte klep eruit haalden vielen ook die versmalde adertjes terug in hun normale vormen. (dus was het eigenlijk niet meer nodig om die te herstellen). Nu om niet nog een keer een vervoegde operatie te moeten doorstaan hebben ze het zeker voor het onzekere genomen en dus ook die versmalde aders zijn nu al vervangen. 1 Groot voordeel dat we nu hadden in vergelijking met vorig jaar was dat ze haar hart niet moesten stilleggen, het nadeel was dat het voor de hartchirurg (Dr. François) moeilijker en gevaarlijker was om haar insnedes te doen. Tegen half 2 mocht ik dan al eens een kijkje gaan nemen naar het intensieve waar ze nog steeds in slaap gehouden werd ( dat doen ze voor de meeste pijn eerst weg te nemen en omdat ze dan nog gemakkelijker foto’s en echo’s kunnen nemen). Tegen een uur of 4 in de namiddag werd ze wakker gemaakt. Toen ze half wakker half slaap daar zo lag, pfffffff lag ze zo te kreunen van de pijn, echt geen leuk zicht om te zien maar ja je wilt dat kind steunen en er zijn voor haar. Ik loop zo’n paar keer op en af de intensieve eenheid want meestal ligt ze nog te slapen en half verdoofd. Maar tegen ’s avonds was ze een beetje wakker en je zag gewoon dat ze het niet kon uithouden van de pijn. Toen was er uiteindelijk eens 1 verpleegster die wakker zat en ze zei die morfinepomp was aangesloten om het infuus van haar arm en doordat ze steeds met haar armpje geplooid zat druppelden er te weinig morfine in haar lichaam dus ja geen wonder dat dat kind zoveel pijn had. Toen ze de morfinepomp rechtstreeks op haar catheter in de hals aankoppelden zag je dat dit direct effect had. Tegen 21:00 verlaat ik het intensieve voor een nachtje tot morgenvroeg 10:00.
Laat een reactie achter