Nog zonder dat ze het zelf besefte vertrokken we vanmorgen richting UZ voor hopelijk een weekje. K zag er volledig tegen op omdat ze bij het zien van een dokter of verpleegster zo bang wordt en hier gans het UZ bij elkaar roept. Maar vandaag was dat anders ik kon het eigenlijk zelf niet geloven maar ze gaf vandaag geen krimpje, behalve bij het bloedprikken maar ah ja voor een prikje mag ze gerust een traantje laten.
Ze was van niemand bang en heeft elk onderzoek (echo, foto’s, bloeddruk meten, dokters die langs kwamen) dat er vandaag gepland stond, volledig zonder kleerscheuren doorstaan. Dan heeft ze in de namiddag een ganse middag hier in de speelruimte op het verdiep gespeeld en wel een rondje of 50 door de gang gefietst. Van slapen was natuurlijk geen sprake, maar dat was goed want ’s avonds na haar badje viel ze als een baksteen in slaap. Ze sliep in 1 ruk door tot ’s morgens (gelukkig want ze moest nuchter zijn).
Laat een reactie achter