Ze is bijna 2 jaar en pas nu kunnen we de eerste staartjes in haar fijne haartjes leggen. Geef toe, ze ziet er beeldig uit he.
Een goede 3 weken na de operatie ziet haar litteken er zo uit. Mooi hersteld toch en buiten de jeuk die ze ervan heeft, heeft ze volgens mij er geen last meer van.
Samen met onze goede vriend aan huis zoals Noena het zegt “Ieliep” (Philippe).
Oh toen ze me vanmorgen zag, voelde ze zich nog steeds slap maar ze was zo blij dat ze de mama zag, dat ze er een traantje bij wegpinkte. Maar ze zat al rechtop en er waren al een paar kabeltjes weg dus ze zag er op zich niet slecht uit. Normaal gezien mag ze het intensieve verlaten en kan ze naar het gelijkvloers op K6. Maar daar komt er vandaag geen enkel plekje vrij dus moet ze noodgedwongen toch nog 1 dag op intensieve blijven liggen zodat ze dan morgen direct terug naar het 2de verdiep kan gaan. Dat valt natuurlijk wel een beetje tegen want ja je kan daar natuurlijk geen ganse dag op intensieve blijven staan dus kan ik maar af en toe eens bij haar gaan. En ik merk hoe meer ik kom hoe moeilijker ze het heeft om mij te zien vertrekken en inslapen wil ze niet want ze weet als ik slaap en dan weer wakker wordt, is mijn mama weg. Dus zit ze te vechten tegen haar slaap en da’s niet de bedoeling dus moet ik haar noodgedwongen achterlaten terwijl ze begint te wenen. Op een bepaald moment ziet ze mijn jas hangen en ze wijst ernaar, toen ik vroeg wil je naar huis gaan begon ze heel hard te wenen en zei ze al snikkend “Tita” (zo benoemt ze Diva). Mijn hart brak…
We tellen stilletjes af naar nu maandag (de dag dat ons Noena zal opgenomen worden om dan de dinsdag te opereren). Zelf leeft ze vandaag nog als een dagje zonder zorgen. Vandaag is ze precies 21 maanden oud.
We hebben van iemand een opblaasbare zetel gekregen van Plop. En die moet natuurlijk uitgebreid getest en getoond worden.
Samen met “Rudolf” op de “Hello Kitty” speelbak. Hem zoentjes geven en knuffelen, het kan vandaag niet op.
Poseren voor de foto is toch een lastig karweitje want meestal is ze zo in de ban van dat toestel dat ze heel snel komt kijken naar haar foto. Blijven stilstaan tot de foto genomen is, blijft een heuse opdracht.
Alles wat ze in boekjes tegen komt en dat ze ook heeft gaat ze in huis gaan zoeken. We keken even in een boek en daar zag ze een kindje met een badcape op z’n hoofd dus Noena moest dat ook doen. (want zij heeft ook zo’n badcape).
Elke dag moet de hond eraan geloven, het is weer tijd voor Diva in de buggy te zetten. En dat beestje laat dat dan nog toe ook he.
Al een paar dagen is ze volledig in de ban van haar fietsje, alleen wist ze nog niet zo goed hoe ze dat met haar voeten moest doen.
