Ze is bijna 2 jaar en pas nu kunnen we de eerste staartjes in haar fijne haartjes leggen. Geef toe, ze ziet er beeldig uit he.
Een goede 3 weken na de operatie ziet haar litteken er zo uit. Mooi hersteld toch en buiten de jeuk die ze ervan heeft, heeft ze volgens mij er geen last meer van.
Samen met onze goede vriend aan huis zoals Noena het zegt “Ieliep” (Philippe).
Het einde is in zicht… Nog één nachtje slapen en we mogen naar huis. Vandaag telde ik de uren af, wat een saaie dag en zelfs ons Noena verveelt zich te pletter, dan nog maar eens wat rondjes rijden en wandelen door de gang. Een beetje puzzelen kan er ook nog wel af. En wachten tot het avond wordt.
Net nu ze er weer zin in heeft om te spelen is de speelklas dicht voor een weekend. Dat worden 2 lange dagen nu. En als die speelklas weer open is mag ze naar huis gaan. Pas op ik ga liever naar huis dan in dat klasje te zitten hoor, maar Noena vindt die klas natuurlijk wel heel leuk.
Dat is niet te geloven maar vanmorgen nadat haar infuus wegwas (ze is nu als ze wakker is kabelvrij, als ze slaapt enkel nog aan de monitor), zag ze het al zitten om een toertje rond de gang te lopen samen met Dirk en mij. In begin liep ze, gelijk ze 7 whisky-cola’s ophad maar na een paar pasjes liep ze toch alweer vrij stabiel. Beter nog ze begon daar al direct op een fietsje door de gang te rijden en gaan spelen in de speelklas hier op het verdiep. En een partijtje spelen met papa is ze ook nog niet verleerd.
Om 10:00 mag ik haar gaan ophalen om naar haar kamer op het 2de verdiep te gaan. Ze wil nog steeds niet echt veel eten en drinken dus zich ze nog met een infuus in haar arm (voor de rest zijn alle kabeltjes en draadjes verdwenen, behalve dan dat wanneer ze op de kamer komt ze aan de monitor moet liggen voor hartslag en pols en nog wat waarden continu te meten.
Oh toen ze me vanmorgen zag, voelde ze zich nog steeds slap maar ze was zo blij dat ze de mama zag, dat ze er een traantje bij wegpinkte. Maar ze zat al rechtop en er waren al een paar kabeltjes weg dus ze zag er op zich niet slecht uit. Normaal gezien mag ze het intensieve verlaten en kan ze naar het gelijkvloers op K6. Maar daar komt er vandaag geen enkel plekje vrij dus moet ze noodgedwongen toch nog 1 dag op intensieve blijven liggen zodat ze dan morgen direct terug naar het 2de verdiep kan gaan. Dat valt natuurlijk wel een beetje tegen want ja je kan daar natuurlijk geen ganse dag op intensieve blijven staan dus kan ik maar af en toe eens bij haar gaan. En ik merk hoe meer ik kom hoe moeilijker ze het heeft om mij te zien vertrekken en inslapen wil ze niet want ze weet als ik slaap en dan weer wakker wordt, is mijn mama weg. Dus zit ze te vechten tegen haar slaap en da’s niet de bedoeling dus moet ik haar noodgedwongen achterlaten terwijl ze begint te wenen. Op een bepaald moment ziet ze mijn jas hangen en ze wijst ernaar, toen ik vroeg wil je naar huis gaan begon ze heel hard te wenen en zei ze al snikkend “Tita” (zo benoemt ze Diva). Mijn hart brak…
Ik maakte ze om 7:30 wakker en dan tegen 7:40 vertrokken we al naar de operatiezaal. Dus veel tijd om ook maar iets te beseffen wat haar vandaag te wachten staat, had ze niet. Ze krijgt een vloeibaar suppootje in haar poep en dan mag ze rustig in slaap vallen in mijn armen. Het moment dat ze slaapt is aangebroken en ik moet haar afgeven.
Nog zonder dat ze het zelf besefte vertrokken we vanmorgen richting UZ voor hopelijk een weekje. K zag er volledig tegen op omdat ze bij het zien van een dokter of verpleegster zo bang wordt en hier gans het UZ bij elkaar roept. Maar vandaag was dat anders ik kon het eigenlijk zelf niet geloven maar ze gaf vandaag geen krimpje, behalve bij het bloedprikken maar ah ja voor een prikje mag ze gerust een traantje laten.
We tellen stilletjes af naar nu maandag (de dag dat ons Noena zal opgenomen worden om dan de dinsdag te opereren). Zelf leeft ze vandaag nog als een dagje zonder zorgen. Vandaag is ze precies 21 maanden oud.
We hebben van iemand een opblaasbare zetel gekregen van Plop. En die moet natuurlijk uitgebreid getest en getoond worden.
Voila ze is vertrekkenklaar en zoals het hoort poetst ze ook nog even haar tanden voor ze de deur uit gaat.
